Trainersteam laat A en B spelers zweten op Boerenkooltoernooi

Door: Patrick Kieftenbelt

Het tweede weekend van januari staat bij Diepenveen altijd in het teken van het traditionele boerenkooltoernooi. Dit jaar een primeur, een team van trainers en leiders nam ook deel. Met een flinke dosis vertrouwen, de A en B spelers noemde het zelfoverschatting, kwamen de matadoren op zaterdag 10 januari aan bij het Hof van Salland.

20150110_214659

Het team bestaande uit Erik van Luttikhuizen, Jan Brouwer, Robert Ooiman, Remco Klompstra, Paul de Groot, Jan Gerritsen, Hans Voortman en Patrick Kieftenbelt had een duidelijk doel; geen duel verliezen. Dat werd voor aanvang van de wedstrijden nog maar eens duidelijk gemaakt aan de andere deelnemers, die dat met enige zenuwen probeerden weg te lachen.

Na de indeling bleek dat ‘de oudjes’ zoals we uiteindelijk op het scoreformulier kwamen te staan, moesten beginnen tegen een team bestaande uit Hidde Dijkstra/Jolan Meijer (B1) en Siemen Legebeke en Bo Berends (A1). De nul is heilig riepen we. Zo heilig zelfs dat we in een soort van handbalopstelling aan het duel begonnen, overigens eindigden we ook zo. Om de flinke druk even te doen afnemen nam doelman Erik een drastisch besluit. Na een zoveelste mislukte en wanhopige doelpoging trok Erik zijn handschoenen uit en begon op zijn gemak zijn veters te trikken, vervolgens moesten de handschoenen weer aan en kon de doelman, inmiddels een minuut verder, de bal weer in het spel brengen. In de tussen tijd hadden drie verse krachten zich opgesteld en tikte de klok in het voordeel van de ‘oudjes.’ Een grote kans kregen de B en A jongens nog maar Siemen Legebeke kopte de bal over het doel nadat hij al een aantal keren bijna door de muur gedrukt was door Jan en Patrick. Met 0-0 sloten we af, en uiteindelijk zou blijken dat de trainers het enige team zouden zijn die de uiteindelijke kampioen een punt wist af te pakken.

De tweede wedstrijd werd, nadat we ruim een uur mochten uitrusten met 0-2 gewonnen. Remco opende de score die vervolgens verdubbelt werd door onze hardloper Paul de Groot. Achterin hielden Jan Brouwer en Robert Ooiman de poorten gesloten waardoor het geloof in een titel toenam.

De derde wedstrijd was tegen het team van Jelle Smit. Volgens Jelle konden we dat duel nooit winnen. De sporthal barste uit zijn voegen toen de trainers en leiders al snel op een 2-0 achterstand kwamen te staan. Doelman Erik riep nog, ‘ik zie niks’ Dat bleek wel toen we even later de bal twee keer uit het net konden halen. Drie tacktische wissels veranderde de zaak. Grote man was Remco die hoogstpersoonlijk de stand weer gelijk bracht. Uiteindelijk zouden we de wedstrijd met 4-2 winnend afsluiten. Vergeef me de vergeten doelpuntenmakers, toen liepen we al in de polonaise, Hans Voortman voorop trouwens!

Voorafgaand aan de laatste wedstrijd werd er druk gerekend hoe we de finale nog zouden kunnen halen. Ons verdedigende spel met razendsnelle counters had ons immers op een mooie tweede plek gebracht. ‘Slechts’ vijftien (15!) doelpunten moesten we maken om onze eerste tegenstander van de eerste plek te stoten. Jan Brouwer in een reactie: ‘fijn dat ze er voor ons een beetje uitdaging in hebben gebracht.’ Hidde begon samen met Jolan toch een beetje zenuwachtig te kijken.

Gezien het spelbeeld in de laatste wedstrijd kunnen we bijna niet anders dan concluderen dat er aan matchfixing is gedaan. Hugo Gramsma en Davy da Costa, beide A1, zochten niet zoals de hele avond de weg richting het vijandelijke doel maar bleven achterin de bal rond tikken. Ze kwamen van de koude kermis thuis toen na vier minuten spelen een snelle uitbraak via Jan Brouwer bij Patrick terecht kwam, de van origine doelman Patrick, punterde de bal tegen de touwen. Fijn om te constateren dat de sporthal plots een beetje achter hun trainers ging staan. Niet veel later werd Jan Gerritsen vrijgespeeld, maakte een prachtige actie en schoot de bal beheerst tegen de touwen vanuit een moeilijke hoek. Met drie aanvallende wissels gingen de ‘oudjes’ op zoek naar meer. Maar meer doelpunten kwamen er niet. Toch vierden we een klein feestje, want ons doel was bereikt. We hebben niet verloren, met 10 punten en een doelsaldo van +5 waren we zeer tevreden.

Er werd nog lang nagepraat over de succesvolle avond. Wij hebben er van genoten, wij hopen de jongens ,die het straks op het veld weer moeten doen, ook. Ohja, als de spierpijn volgend jaar over is dan zullen we een nieuwe gooi naar de titel doen, houdt daar vast rekening mee 🙂